Iii… Jak?

Litera „I” to nie tylko zwykła samogłoska – to prawdziwy rozświetlacz mowy 
 Jako samogłoska jasna i wysoka zmusza język do precyzji, a usta do lekkiego „uśmiechu”.

 Dlaczego jest tak ważna?
 Wyostrza dykcję – przy jej wymowie wargi są najsilniej spłaszczone. 
 Rozjaśnia głos – dodaje lekkości i energii wypowiedzi. Może być czuła i miękka lub głośna i ostra.
 Ćwiczy aparat mowy – wymaga silnego wzniesienia języka do podniebienia – przy niej język jest najbardziej przesunięty do przodu i jest w wysokim położeniu.
 Buduje rytm i kontrast – pięknie przełamuje ciemne samogłoski jak „o” czy „u”.

 To dlatego w ćwiczeniach dykcyjnych tak często powtarza się sekwencje z „i” – bo ta litera jest kluczem do wyrazistości.

Zacznij od ułożenia języka na wzór kociego grzbietu tuż pod podniebieniem: oprzyj  język o podniebienie i kilkakrotnie go dociskaj.

W kolejnym etapie poprzyglądaj się swojemu I, występującemu na początku, w środku i na końcu słów. Czyli np.:

Zaobserwuj po więcej wskazówek dotyczących wymowy!